potterstory

***

Przyjaciół nie pozyskuj lekkomyślnie,
a tych których  pozyskałeś, lekkomyślnie nie porzucaj.
- Solon -

1 września 1971 rok
Minęło kilka miesięcy od kiedy ostatnio widzieliśmy się z panem Potterem. Pamiętacie to? No cóż... jeśli nie zapraszam do przeczytania pierwszej notki  na tym blogu. W każdym razie, dni mijały Jamesowi dość szybko, choć zdarzały się i takie, które tempem przypominały szybkość ślimaka, było ich jednak o wiele mniej. Zwłaszcza, że uwolniony spod nadzoru guwernantki James, postawił sobie za punkt honoru sprawienie, żeby w Dolinie Godryka nikt przypadkiem o nim nie zapomniał. Co prawda skąd wniosek, że Bathilda Bagshot, odznaczająca się wręcz fenomenalną pamięcią, miałaby zapomnieć o Jamesie, jest dla mnie niezrozumiały. Zwłaszcza, że czarownica odwiedzała Potterów przynajmniej raz na tydzień. No ale James widocznie był za równouprawnieniem, bo nie oszczędził nawet biednej kobiety. Na szczęście dla niego, Potterowie o niczym się nie dowiedzieli. A jeśli oni się nie dowiedzieli to Wy też nie. Chyba, że koty Bathildy się poskarżą. Pomiędzy tymi psikusami, meczami quidditcha czy wieczorami spędzanymi w gronie rodzinnym, miała miejsce wyprawa na ulicę Pokątną, i choć nie była to pierwsza wizyta Jamesa w tym miejscu, to jednak ta była dla niego szczególnie ważna. Kupowano mu przecież podręczniki, ingrediencje, kociołek i inne rzeczy potrzebne do Hogwartu. W tym nie tak potrzebną, ale za to na pewno przydatną do wysyłania listów i zamówień na łajnobomby sowę, która została natychmiast ochrzczona imieniem mugolskiego boga wojny- Aresa. Ostatnim sklepem jaki odwiedzili był niepozorny, wąski sklep, który mimo niezbyt zachęcającej fasady i skromnej wystawy przyciągał wzrok Jamesa ilekroć się tu znalazł, choć pierwszeństwo zawsze miał u niego sklep z markowym sprzętem do quidditcha.

***

Kiedy doszli na koniec ulicy, Jamesowi ukazał się malutki, wydawałoby się zaniedbany, w porównaniu z innymi, sklep, na którego wystawę składała się tylko jedna różdżka ułożona na poduszce. Już ten skromny eksponat powiedziałby przechodniowi czym handluje właściciel, jednak nad drzwiami znajdował się również szyld, na którym widniał napis z zblakłych, złotych liter:  OLLIVANDEROWIE: WYTWÓRCY NAJLEPSZYCH RÓŻDŻEK OD 382 R. PRZED NOWĄ ERĄ. Ich wejściu do sklepu z różdżkami towarzyszył cichutki brzęk dzwoneczka. Nie zdążyli się nawet rozejrzeć po pomieszczeniu, które nie wyglądało wcale na takie małe jak z zewnątrz i było od podłogi po sufit zastawione wąskimi pudełeczkami, kiedy zza lady wyłonił się mężczyzna mający lata młodości już dawno za sobą. Siwe włosy opadały mu na kark, a oczami wyglądającymi jak dwa blade księżyce lustrował ich twarze. - Dzień Dobry – na twarzy naznaczonej siecią zmarszczek pojawił się uśmiech - Charlus Potter. Trudno uwierzyć, że to już tyle lat. Pamiętam jak dziś, jak przyszedłeś tu z matką kupić swoją pierwszą różdżkę. Trzynaście cali, dąb, idealna do rzucania zaklęć ofensywnych. A Ty Doreo? - podszedł bliżej kobiety – dziesięć cali, drzewo różane, bardzo poręczna. A kogo tu mamy? To pewnie Wasz syn. Zaraz zobaczymy.
Po tych tajemniczych słowach oddalił się w kierunku półek. Już w trakcie jego monologu, Jamesa zaczęła mierzyć ze wszystkich stron miara krawiecka, a w momencie w którym mierzyła mu obwód głowy, Ollivander zapytał młodego Pottera o to, która ręka ma moc. Po chwili wrócił z kilkoma pudłami. Nie czekali długo na efekty, już przy czwartej czy piątej różdżce James poczuł gwałtowny przypływ ciepła w palcach, a kiedy machnął tym, zdawałoby się, zwykłym patyczkiem, wokół rozsypały się złote iskry...

***

Peron był wręcz skąpany w dymie wydobywającym się z pociągu, James Potter jednak zdawał się tego nie zauważać, stojąc obok rodziców i wspominając swoją ostatnią wizytę na Pokątnej. Za paskiem spodni miał schowaną swoją dopiero co kupioną różdżkę „Jedenaście cali panie Potter, wykonana z mahoniu, z rdzeniem z pióra feniksa. Bardzo poręczna, znakomita do transmutacji. To różdżka dla prawdziwego czarodzieja”. Nawet teraz uśmiechnął się przypominając sobie słowa pana Ollivandera, który bądź co bądź wywarł na nim dość dziwne wrażenie.
Potter miał jeszcze jeden powód do rozmyślań, oczywiście nie licząc tych, które wiązały się z rozpoczęciem przez niego nauki w Hogwarcie. Miesiąc temu ojciec powiedział mu, że poza murami Hogwartu może się zrobić niedługo gorąco. Chodziły słuchy o czarnoksiężniku, niebezpiecznym czarnoksiężniku zbierającym swoich wyznawców i głoszącym wyższość czystej krwi nad „brudną”.
Kompletny kretynizm. Nawet jako jedenastolatek, James miał w tym względzie jasne poglądy. Póki co nie było się czym martwić. Na pewno niedługo złapią tego człowieka i wsadzą do Azkabanu.
- James – głos matki wyrwał go z zamyślenia. Na peronie zebrało się mnóstwo czarodziejskich rodzin- czas się żegnać, pociąg zaraz odjeżdża.
Dorea patrzyła na niego tak jakby nie miał już nigdy wrócić do domu, ojciec natomiast patrzył na niego z dumą. Jego mały chłopiec powoli stawał się mężczyzną. Rzeczony chłopiec uśmiechnął się do nich i po kolei uściskał. Nie wstydził się tego, że kocha rodziców, chociaż całusów w miejscu publicznych nie lubił. Dzisiaj zniósł je tylko dlatego, że nie chciał robić matce przykrości, zwłaszcza, że przecież zobaczą się dopiero na święta Bożego Narodzenia.
Charlus pomógł synowi wtaszczyć kufer do pociągu. Udało się im nawet znaleźć pusty jeszcze przedział, a potem... pociąg ruszył. Wychylony przez okno James machał rodzicom, dopóki nie zniknęli za zakrętem.

***

Krajobraz za oknem nie był czymś w co miał ochotę się teraz przypatrywać, zwłaszcza, że nie wyjechali jeszcze z Londynu. Siedząc na swoim miejscu porzucił myśli o domu, nawet o rodzicach, których przecież kochał i do których na pewno niedługo zatęskni. W chwili w której pociąg pędził, a za oknami migały szare budynki, James myślał o nowej przygodzie jaka go czeka, o przyjaciołach, których miał nadzieję poznać. O Hogwarcie. Wyjął zza paska różdżkę i przyjrzał się jej uważnie, mógł jej już używać, ale mówiąc szczerze nie znał żadnego zaklęcia. Czytanie podręczników w wakacje jakoś do niego nie przemawiało.
Oglądanie nowej różdżki i rozmyślanie nad nowym życiem zostało przerwane przez zgrzyt otwieranych drzwi, w których pojawiła się zapłakana rudowłosa dziewczyna.
- W-w-wolne? - zachlipała cicho, a on zdołał w tej zaczerwienionej od szlochu twarzyczce zobaczyć najładniejsze zielone oczy jakie miał okazję widzieć w swoim krótkim, jedenastoletnim życiu.
- Jasne- uśmiechnął się do niej, próbując jakby dodać jej otuchy. Podejrzewał, że płacze dlatego, że nie chciała się rozstać z rodzicami. Dziewczyny zawsze płakały z takich głupich powodów. No i stąd odezwał się tak a nie inaczej – nie martw się, odwiedzisz ich na Boże Narodzenie.
- N-nie o to chodzi. Przepraszam, ale nie chce o tym rozmawiać – odpowiedziała, a sposób jej wyrażania się brzmiał jakoś tak... dorośle.
Wzruszył ramionami.- Nie ma sprawy. Jestem James – rzucił tylko.
- Lily- odpowiedziała mu ze swojego bezpiecznego miejsca koło okna, w które, gdyby mogła to pewnie by się wtopiła.
Cisza, która nastąpiła po owej krótkiej wymianie zdań, nie trwała długo, ponieważ drzwi przedziału znowu się otworzyły. Tym razem „intruzem” okazał się chłopak, na oko w wieku jedenastu lat, o przydługich ciemnych włosach, którego Potter widział na peronie z potężną, niezbyt przyjemnie wyglądającą kobietą.
- Cześć, słuchajcie szukam miejsca, a widzę, że macie go tu całkiem sporo. Mogę? - zapytał, choć właściwie już stał w przedziale i zamykał za sobą drzwi, tak więc James chcąc czy nie chcąc zaprosił go do środka.
- Syriusz Black.
- James Potter.
Panowie podali sobie ręce, a Syriusz spojrzał pytająco na Lily.
- Już zdążyłeś doprowadzić dziewczynę do płaczu? - zapytał, a w jego oczach można było dostrzec figlarne błyski. James od razu go polubił i chyba właśnie za to. Za ten cholernie dobry humor tryskający, wręcz promieniujący z Blacka. I może za to, że byli do siebie tak podobni. Oczywiście nie we wszystkim, i większość rzeczy wyszło na wierzch później, ale już teraz, niemal od razu załapali wspólny język.
Zaśmiał się cicho.
- Ma na imię Lily. I płacze tak od kiedy przyszła.
No może nie tak, bo szloch ustąpił miejsca cichym łzom spływającym jej po policzkach. Wyglądała tak nieszczęśliwie, że chciało się ją pocieszyć. Ale James miał jedenaście lat, więc nie oczekujmy od niego nie wiadomo jakich rzeczy.
James i Syriusz zagłębili się w rozmowie na temat ulubionych drużyn quidditcha, podczas których James próbował wyjaśnić koledze, że nie ma opcji i to właśnie McNugget jest najlepszym szukającym i to w ogóle nie dopuszczalne, że kapitan wymienił go na tego osła Smitha. Przegrają przez to z Irlandią na kolejnych mistrzostwach, chyba, że ten idiota (matka zwymyślałaby go na pewno za słownictwo) nagle zmądrzeje, w co Potter poważnie wątpił. W międzyczasie do przedziału dołączyła do nich trójka chłopców, a że jeden z nich był mugolakamiem trzeba im było wytłumaczyć reguły gry. A potem zaczęła się sprzeczka na temat wyższości quidditcha nad piłką nożną. Co za idiotyczny sport. Z jedną piłką! Phi.
W trakcie tej, jakże pasjonującej dyskusji do ich przedziału wpadł kolejny chłopak, który bez żadnego „przepraszam” przepchnął się między nimi i usiadł na wolnym miejscu naprzeciwko rudej. I może nie usłyszeliby co mówi, gdyby nie to, że ich rozmowa zaczęła wygasać, a nikt właściwie zdania nie zmienił.
- Dobrze by było, żebyś trafiła do Slytherinu- słowa czarnowłosego chłopaka dotarły do Jamesa, który nie mógł, po prostu, nie mógł ich nie skomentować.
- Do Slytherinu? Ktoś tutaj chce być w Slytherinie? Chyba się gdzieś przesiądę, a Ty? - zapytał rozpartego naprzeciw niego, Syriusza, który wbrew oczekiwaniom Pottera się nie roześmiał.
- Cała moja rodzina była w Slytherinie.
- Jasny gwint! A ja myślałem, że wszystko z Tobą w porządku!
No tak..., trzeba zaznaczyć, że Slytherin cieszył się również wtedy niezbyt dobrą sławą. A konkretniej tym, że wyszło z niego więcej czarnoksiężników niż z pozostałych trzech domów razem wziętych.
Black wyszczerzył zęby.
- Może zerwę z rodzinną tradycją. A Ty gdzie byś chciał być, jakbyś mógł wybierać?
- W Gryffindorze, gdzie kwitnie męstwa cnota! Jak mój ojciec. - z lewej strony usłyszał prychnięcie. To był oczywiście Snape, choć Potter nie wiedział jeszcze jak nazywa się chłopak- Przeszkadza Ci to?
>- Nie- odparł czarnowłosy- Skoro wolisz mieć krzepę niż mózg...
- A Ty gdzie byś chciał trafić skoro brakuje Ci tego i tego?- zapytał Syriusz, na co James ryknął śmiechem, na ten znak zapłakana panna spod okna wstała, wyprostowała ramiona i ruszyła w stronę wyjścia.
- Chodź Severusie, znajdziemy sobie inny przedział.
- Ooooooo. Do zobaczenia, Smarkerusie!*

***